Van award naar echte beweging

Ook de video-opnames die tijdens het traject werden gemaakt, deden iets met hem. Waar hij zelf nuchter naar zijn bedrijf keek, zag hij ineens hoeveel hij in korte tijd al had opgebouwd. Dat hij daarna ook betrokken bleef bij het netwerk en niet losgelaten werd na het winnen, noemt hij minstens zo waardevol.

Maar hoe vertaalt die beweging zich nu in de praktijk?

Hoe de ketensamenwerking ontstond

De samenwerking aan de circulaire verbouwing bij Via-T ontstond niet vanuit één grote deal, maar via een keten van contacten en vragen uit het netwerk. Een vraag werd neergelegd, partijen dachten mee en al snel viel Rick’s naam.

Anne de Jonge, programmamanager bij Via-T, vertelt:
“We legden ons vraagstuk voor in het netwerk: wie kan ons helpen? En dan zie je dat mensen elkaar aanwijzen. Zo zei een van de partners: hiervoor moet je Rick bellen.”

Dat is volgens Rick precies het voordeel van samenwerken in de regio. Je kent elkaar, je weet waar iemand goed in is en daardoor ontstaat er sneller vertrouwen en actie.

Een plek waar circulariteit zichtbaar wordt

Via-T is zo’n plek waar je meteen voelt dat er iets moois in beweging is. Met veel enthousiasme showen Anne en Rick de locatie, waarbij het verbouwproject nog in volle gang is. Er wordt volop gebouwd aan een hal voor het Arbeidscentrum van het Pro College en een werkhal voor de programma’s Sterk Techniek regio Rijk van Nijmegen en Techkwadraat. Daarnaast worden ontwikkel- en werkruimtes gerealiseerd voor andere programmalijnen, onder meer van de HAN en de ROC’s.

Een onafhankelijke plek waar showcases laten zien welke mooie dingen we in de regio al doen.

Van circulariteit op papier naar circulariteit die je kunt aanraken

Wie binnenstapt, ziet het meteen: dit is geen project waarbij “even snel” alles eruit gaat en nieuw erin. Hier is bewust gekozen voor demonteren, selecteren en hergebruiken.

Rick laat zien hoe kabelgoten, wandgoten en verlichting een tweede leven krijgen. Leerlingen van IW en ROC Nijmegen halen installaties eruit, maken de materialen schoon en schroefden ze later weer terug. Stopcontacten werden op een ergonomisch betere hoogte teruggeplaatst.

Ook de verlichting krijgt een tweede leven (re-use): een partij armaturen uit een fabriek in Son is na een lichtberekening één-op-één opnieuw toegepast.

Rick: “Als je naar de complete techniek kijkt, is 80 procent hiervan - misschien wel meer - volledig hergebruikt. En toch heeft het een compleet nieuwe uitstraling gekregen.”

Het hergebruik van de materialen die daadwerkelijk in dit project zijn toegepast leidt naar verwachting tot een CO₂-besparing van circa 6.000 kg. Dat staat ongeveer gelijk aan 30.000 autokilometers rijden met een gemiddelde benzineauto.

Juist dat maakt indruk. Niet alleen op professionals, maar ook op de leerlingen die eraan meewerken. Ze zien letterlijk wat er door hun handen gaat en wat je kunt behouden als je anders leert kijken.

Volgens Anne is dat misschien wel één van de mooiste effecten van zo’n project: mensen worden zich bewuster van materialen en nemen die blik ook mee naar huis.

“Je merkt dat mensen besmet raken met hergebruik. Het project laat zien: het kán gewoon.”

De grootste misvatting: nieuw voelt veiliger

Als we Rick vragen naar de grootste misvatting over circulair ondernemen, hoeft hij niet lang na te denken. Volgens hem wordt er nog te vaak voor nieuw gekozen, niet omdat hergebruik niet kan, maar omdat het spannender voelt.

“Vaak wordt onterecht op het argument veiligheid gekozen voor: dan doen we maar nieuw.”

En dat is jammer, want in veel gevallen is hergebruik technisch prima mogelijk. Soms zit de rem niet eens bij de klant of installateur, maar bij een adviseur die het simpelweg niet aandurft. “Je houdt spullen klaar, iedereen wil ermee, en dan zegt een adviseur: laten we het niet doen. Terwijl de klant het juist wíl. Dat is balen.”

In dit project was de houding gelukkig anders. Hier werd gezegd: we gaan het gewoon doen. En als er iets is, lossen we dat samen op. Precies die gezamenlijke verantwoordelijkheid maakt volgens Rick het verschil.

“Het is niet óf-óf. Het is én-én.”

Nog een belangrijke les die Rick graag meegeeft: circulariteit is geen wedstrijd tussen oplossingen.

“Alles wordt vaak op één hoop gegooid: biobased, hergebruik… en dan moet je kiezen wat ‘het beste’ is. Maar in 99 van de 100 gevallen is het juist een combinatie.”

Biobased vloer? Top. Hergebruikte installaties? Ook top. Samen maakt dat juist een sterk circulair project.

Rick als ondernemer

Rick zit niet graag stil. Naast zijn rol als eigenaar van Stekerbaas is hij actief in de politiek, werkt hij als interim circulair adviseur en runt hij sinds kort samen met zijn vrouw ook een gastouderbureau.

Waar zijn drive vandaan komt? Lachend noemt hij het “krem” - een soort bewijsdrang in de beste zin van het woord.

“Iedereen die zegt: dat gaat niet werken… dan denk ik: moet je eens opletten wat er wél gaat werken.”

Daar zit voor hem de kern. Niet blijven hangen in waarom iets lastig is, maar laten zien dat het anders kan.

“Het gaat erom dat we met z’n allen zorgen dat er over 50 of 100 jaar nog gezond geleefd kan worden. En ik denk dat je dat heel goed kunt combineren met ondernemen.”